Plaga. Seria Gone. Tom 4

gdy sięgałam po kolejne książki ze wznowionej wersji, mogłam je zaliczyć do moich „rereadów” po latach. „Gone. Plaga” jest pierwszą książką z tej sagi, której wydarzenia były dla mnie całkowicie nowe. W tej części widzimy wyraźny wpływ RAMZ na psychikę nastolatków - im dalsze tomy, tym wygląda to gorzej. Bohaterowie kwestionują swoje wybory, dręczą ich wyrzuty sumienia, w chwilach słabości rozmyślają nad rzetelnością tego, w co od zawsze wierzyli. Wiele postaci po czasie pokazuje swoją osobowość od innej strony, tej nieco egoistycznej, tej, która pragnie przetrwać w tym szalonym świecie. Niegdyś służące im zalety, stają się tym, czego najbardziej się boją; przeradzają się w niebezpieczne cechy i ukazują te mroczne fragmenty ich duszy. Z jednej strony bardzo podobało mi się „ugryzienie tematu” przez autora w ten sposób, z drugiej strony część mnie uwielbiała bohaterów takimi, jakimi byli na początku lub przed RAMZ i nie mogła się pogodzić z rozstaniem z tamtymi wariantami ich charakterów. Irytowały mnie czasem ich zachowania bądź wybory, choć zawsze były one uzasadnione lub uwarunkowane wewnętrzną przemianą. W „Gone. Plaga” bardzo polubiłam Sanjita, który pojawił się już w 3. tomie „Kłamstwach”. Jest prostym, ale szlachetnym człowiekiem o dobrym sercu, dlatego szczerze kibicuję mu i Lanie jako parze.💓 Rozdziały, gdzie występował, wywoływały uśmiech na mojej twarzy, dzięki jego inteligencji i niezaprzeczalnej charyzmie. W tej części poznajemy również Toto - chłopca o ciekawej umiejętności wykrywania kłamstw. Doceniam także charakter Brianny - zdeterminowanej, odważnej i niepoddającej się mimo przeszkód. „Gone. Plaga” należy do książek, które „rozkręcają się" z czasem i choć równowaga między opisami przeżyć wewnętrznych bohaterów i spokojnymi momentami, a porywającą akcją i plot twistami została zachowana, zdecydowanie wolałam drugą, tę bardziej dynamiczną część książki. Zakończenie było satysfakcjonujące, a powieść pozostawiła mnie z uczuciem spełnienia. [współpraca z wydawnictwem WeNeedYa]

tom, który mimo, że wyjaśnił wiele rzeczy, to po przeczytaniu mam coraz więcej pytań. Uwielbiam relacje Caina i Diany, bardzo podobały mi się wyprawa Sama z innymi postaciami! Wogóle wszytskie dynamiki i relacje pomiędzy bohaterami są napisane naprawdę różnorodnie i ciekawie💙. Coraz bardziej uwielbiam tę serię🥹. Czekam na kolejny tom. Ojejku, jak ja nienawidzę postaci Drake. Mam nadzieję, że w końcu zostanie na dobre pokonany. Ale to znaczy, że autor jest mistrzem w kreowaniu postaci i wywoływaniu w czytelników emocji. Nadal nie jestem największą konceptu na Ciemność, jednak w tym tomie zostało to ograne bardzo pomysłowo. Jestem neszcze bardziej ciekawa o co dokładnie chodzi z nią oraz z Petey. Pod koniec pojawił się wątek, którego poprostu nienawidzę... Jest to moja osobista preferencja, jednak zawsze on mnie mocno triggeruje i naprawdę nie lubię o tym czytać. Niebrakowało w tym tomie akcji i dzięki temu, nie mogłam odłożyć tej książki, kiedy zaczynałam czytać. Mam wrażenie, że z każdym tomem ta seria staje się coraz lepsza i bardziej mi się podoba!! Jeśli jeszcze nie sięgneliście po tę historię, to mocno was do tego zachęcam. Zaczytanego dnia❤️

po wydarzeniach z poprzednich części mieszkańcy Perdido Beach mieli nadzieję na chwilę wytchnienia. Niestety, spokój okazuje się jedynie ciszą przed kolejną burzą. Tym razem największym zagrożeniem staje się tajemnicza, błyskawicznie rozprzestrzeniająca się choroba oraz narastające szaleństwo wywoływane przez Ciemność. Do tego dochodzą przerażające, drapieżne insekty, które skutecznie podnoszą poziom napięcia. Sam, Astrid, Caine i Diana nie są krystalicznie dobrzy ani jednoznacznie źli, każdy z nich zmaga się z własnymi słabościami, a podejmowane decyzje często mają tragiczne konsekwencje. W świecie pozbawionym dorosłych granica między bohaterstwem a egoizmem bardzo łatwo się zaciera. Tempo akcji praktycznie nie zwalnia, kolejne zagrożenia pojawiają się jedno po drugim, dzięki czemu nie ma czasu na nudę. Mimo dynamicznej fabuły Grant nie zapomina jednak o psychologii postaci i jasno opowiada jak długotrwały strach, głód i odpowiedzialność wpływają na młodych ludzi zmuszonych do walki o przetrwanie. To jedna z najmroczniejszych odsłon całego cyklu. Atmosfera beznadziei i narastającego chaosu jest niemal namacalna, a zakończenie pozostawia ogromny apetyt na kolejny tom. To świetna propozycja dla fanów serii oraz czytelników lubiących pełne napięcia historie o przetrwaniu, moralnych wyborach i walce z własnymi lękami.

było źle, to teraz już wiem, jak bardzo się myliłam. Powiedzieć, że byłam zszokowana, to tak jakby nic nie powiedzieć, i jedyne, o czym teraz myślę, to że desperacko potrzebuję kolejnej części. Napięcie pomiędzy bohaterami jest niewyobrażalne. Zostaną postawieni przed wyborami, które zmienią ich na zawsze, które wypaczą to, w co wierzą i kim są. Pomyślicie sobie: „Przecież robią to od pierwszego tomu”, uwierzcie mi, jest jeszcze gorzej. Dramat goni dramat, a okrucieństwo i przemoc przybiorą nowe oblicze (body horror w najczystszej postaci). Ostrzegam, przygotujcie się, ponieważ „Plaga” wbija w fotel. Przeraża zarówno pod względem czysto fizycznym, ale przede wszystkim pod względem emocjonalnym. Jak dla mnie numer jeden w serii.